Salı, Mayıs 22

Haven't you met Ted Talks yet?



Ted Talks have a great influence on me since I first visited its website. I actually do not remember why I went onto ted.com but I am dead sure it is one of the most precious coincidences of my life. I have attended a few ELT conferences so far today and I have understood that such events through which we can catch up with the latest methods and techniques of teaching English to different age groups are quite useful for teachers of English language and they also provide us with a wide variety of new materials and ideas that we crave for trying our next class.  Although I have had the opportunity to take part in just a few conferences until now, I have learnt a lot of things or at least they have made it possible for me to broaden my horizons of teaching philosophy. However, such conferences are not held every month; or not all of them are worth attending. Finding a conference is not enough, though. Is it going to be held in a city that you can commute? What about the dates of the conference? Do you have an important task on conference days that you cannot put off? All these questions and even more should be addressed positively and only then will you be able to attend that conference.

With all these things in mind, I was just surfing through the net one day and bumped into ted.com. The website hosts plenty of speakers who are specialists in their fields. You can find talks about almost everything from mathematics, health, world, malaria to technology, languages, art and so on. The talkers there are I think very intelligent people and they look at even ordinary events of our daily lives from different angles, which lead us to re-think on them. Listening to these qualified speakers is a great activity for me and whenever I come home and turn on my computer, I watch one or two videos which I am interested in and sometimes I am not. In talks that I think I would have nothing to do with me before listening may there be points that interest me or some aspects I benefit from. 


There is another thing I really admire; some of the talkers give their presentations with a perfect visualization; the pictures, slides, graphics, charts, videos and more are used to add more color to their talks. I wonder how they prepare such visualizations which is because they are not simple slides prepared by using office powerpoint. I do not know which programme or programmes they use to create such things but I do know that they all take a long time and effort. 


When compared to conferences given in Turkey, Ted Talks makes us feel its high quality it has in terms of the qualifications of the speakers, and the well prepared materials as well as the very original ideas that are worth spreading. 


I watched a video about childrens' language development and in that video a researcher from MIT recorded his baby son's language development with the cameras mounted on the walls in different rooms of his home. Okay, everything so far here is quite normal; what makes this video jaw-dropping is how the date collected is processed and turned into a ton of valuable knowledge that will be helpful the linguists understand better the course of babies follow in acquiring their mother language and how the social interactions between the baby and the people around it affect its language development. 


Talks are also useful for those who have got tired of doing reading but also do not want to stay away from the academic jargon as most of the talks mainly include academic language.


In short, the website is a place anybody who believes in the driving power of ideas should visit. Enjoy your ted talk:)


Penned by Burak Demirkesen



Salı, Mart 20

Many Poets, Few Poems!

Translated by Burak Demirkesen
Adapted from the essay “Şair çok, şiir yok!” by
Özbek İncebayraktar
 published in the magazine Türk Dili.
İssue:666 Page:514


Writing poetry is the most difficult one among the literary works.  A lot of famous poets such as Yaşar Kemal and Fakir Baykurt began literature by writing poetry. When they understood how difficult it was to write poetry, they gave up. Also, Nurullah Ataç pointed out in his work “Which is difficult, poetry or prose?” that writing poetry is tougher than writing prose. We have seen wonderful guys very good at drawing or music, however, when it comes to writing  poetry, there are no wonderful ones. It takes a profound poetry education, deep knowledge of poetry, language awareness and poetry culture as well as the ability to write poetry. Ones written at childhood or youth cannot be called poetry.  Among famous poets are there noone who gained his reputation at those ages. After all, young people enthusiastic about writing poetry should be encouraged and supported. In the future, some of them may become successful poets. Someone desiring to be successful in writing poetry should avoid not criticism but compliment. Baseless compliment impedes one’s further progress.  In art, saying “I’m done” means killing yourself in the sense of self-development. Another serious hazard is to admire yourself. We see people around us called poets and having a few poetry books published. It is not possible to read any real poems in many of those books. When asked what poets they have read, for which magazines they have written so far, these people cannot give you a positive answer. They are unaware of the poetry of both Turkish and world literature.  They assume that all they need to become a poet is to bring a couple of rhymes one under the other. In Turkey, there are a number of literature and art magazines. Flicking through these magazines, however,  you are highly unlikely to find more than one or two poems that have the quailities of a real one out of so many poems. Writing  poetry is a very tough task and a serious branch of art. It should not be underestimated. Because we do not know what poetry is, we think anything we write with the intention of poetry is a real poem, which is a circumstance ending up with many poets but few poems.

Upon Atilla İlhan’s passing away, a newspaper stated that it was time for people who thought themselves as poets to play. Is there a period in the history when it was time for these people not to play? Has any famous poet ever announced himself as a real poet? Real poets prove their mastery in poetry through moving their pens. It is not possible to become a poet by reading nonsense words under the name of poetry on televisions or radios.

We see pages spared for poetry in the newspapers. There are people between the ages of 60 and 70 who send poems to these newspapers. They say that they have been writing poetry for about forty years. In these poems, however,  there is not even one line having an air of poetry. One’s capability to write poetry reveals between the ages of 20 and 30. When Atilla İlhan was ranked second with his poem “Cebbaroğlu Mehemmed” in the poetry competition held by Republican People’s Party, he was at the age of 20. The mass media is also responsible for the degeneration of Turkish poetry. If you acclaim nonsense, so-called poems read on tv channels or radios and call them great! perfect! bravo!, you do harm our poetry. Noone has a monopoly on writing poetry. However, someone who writes poetry needs to know himself and try to make progress. There was an explosion of poetry in 1950s and 1960s in Turkey. Later in 1980s, a slowdown began. It can be argued that the reasons underlying this slowdown were political, social and economic unrest and the problems with our education system at that time. Big responsibility falls on families, schools and teachers for stopping this infertility in Turkish poetry. Our children should receive a well-prepared poetry education and beautiful poems should be included in their school books.

Happily, we have poets like Fazıl Hüsnü Dağlarca, Behçet Necatigil and Cahit Külebi.


Çarşamba, Aralık 28

Hopefully

Çeviren: Burak D.


"Hopefully" zarfının iki farklı kullanım şekli vardır. Geleneksel olarak anlamı "umutlu bir şekilde"dir. 

  • She smiled at me hopefully. (Umutlu şekilde bana gülümsedi.)

Bu anlamıyla 17. yy.dan beri kullanılmaktadır, dolayısıyla  dile oldukça yerleşmiştir. 20. yy.ın ikinci yarısında, "umarız" anlamıyla yeni bir kullanım gelişmiştir. 

  • Hopefully we'll see you tomorrow. (Umarız yarın görüşürüz.) 

İkinci şekliyle kullanıldığında "hopefully" cümlenin, tek bir parçasından ziyade geneline vurgu yapan bir zarf türü olan cümle zarfı olarak görev yapıyor.

Pek çok kişi "hopefully"nin cümle zarfı olarak kullanımına karşı çıkıyor. Bu kullanımı "unfortunately (ne yazık ki)" veya "clearly(açıkça ki)" gibi "it is unfortunate that... (yazık ki)" ya da "It is clear that...(açıktır ki)" şekliyle kullanılabilen  diğer cümle zaflarıyla kıyaslıyorlar.

  • Unfortunately, he missed the train. ( Ne yazık ki o treni kaçırdı.)
  • It is unfortunate that he missed the train. (Yazıktır ki o treni kaçırdı.) 
  • Clearly, they have made mistakes. (Açıkça görülüyorki hatalar yaptılar.)
  • It is clear that they have made mistakes. (Hatalar yaptıkları açık.)

"Hopefully" kelimesini "It is hopeful that..." şeklinde kullanılamayacağı kesinlikle doğru. Ama cümle zarfı olarak kullanımı yasaklamak için hiçbir sebep yok. Bir kelimenin anlamının bu şekilde gelişmesini yasaklayan hiçbir dil bilgisi kuralı yok.

"Hopefully"nin ikinci anlamıyla kullanımı günümüzde birincisine göre çok daha yaygın ve günlük bağlamda bu şekildeki kullanımından uzak durmaya gerek yok. Yine de, eğer resmi bir  konuşma yapıyor ya da resmi bir yazı (rapor hazırlama, iş başvuru formu hazırlama gibi) yazıyorsanız, kelimenin ikinci anlamıyla kullanımından hoşlanmayan insanların olduğunu bilmeniz gerekiyor. Bazıları için bu durum, görüşlerinin neye dayandığına dair tartışmalar kuvvetli olmasa da, İngilizce kullanımında doğruluğu ölçmeye yaran bir sınama verisi oldu. Sonuç olarak bu tür resmi durumlarda farklı bir zarf seçmek ya da cümlenizi tümden yeniden yazmak daha iyi olacaktır.


"He / She" "They"e karşı

Çeviren: Burak D.


Cinsiyetler arasında ayırım yapmadan dolaysız ya da dolaylı olarak hem erkekleri hem de kadınları içeren dil kullanmak genellikle önemlidir. Bu durum zamirlere gelince aldatıcı olabiliyor. İngilizcede kişinin cinsiyeti üçüncü tekil şahıs zamirlerinde (he, she, his, hers, vb.) bellidir. Nesnelerin aksine, bahsedilen kişinin erkek mi bayan mı olduğunu belirtmeyen şahıs zamiri yoktur. Peki, aşağıdaki gibi cümlelerde ne yapmamız gerekir?


  • If your child is thinking about a gap year, ? can get good advice from this website.
  • A researcher has to be completely objective in ? findings. 

Geçmişte bu tür durumlarda he, his, him ya da himself kullanma eğilim vardı. 

  • If your child is thinking about a gap year, he can get good advice from this website.
  • A researcher  has to be completely objective in his findings.

Günümüzde, bu yaklaşım modası geçmiş ve cinsiyet ayrımı yapma olarak görülüyor. Cinsiyet ayrımı yapmamanıza izin veren başka seçenekler de var. 
Örneğin, "he or she" ya da "his or her" kullanabilirsiniz.

  •   If your child is thinking about a gap year, he or she can get good advice from this website.
  • researcher  has to be completely objective in his or her findings.

Bu yöntem yazı boyunca "he or she" ya da "his or her" ifadelerini sürekli biçimde tekrar etmediğiniz sürece işe yarayabilir. 


İlgili ismi çoğul yaparak cümleyi gerektiği şekilde yeniden yazabilirsiniz.

  • If your children are thinking about a gap year, they  can get good advice from this website.
  • Researchers  have to be completely objective in their findings.

Bu yaklaşım iyi bir çözüm olabilir fakat kullanımı her zaman mümkün olmayacaktır.

"They, them, their" vb. çoğul kişi zamirlerini tekil kişiye atıf yapacak şekilde kullanabilirsiniz.

  • If your child is thinking about a gap year,  they  can get good advice from this website.
  • researcher  has to be completely objective in  their findings.

Bazı kişiler bu kullanıma gramatik olmadığı gerekçesiyle karşı çıkıyorlar. Aslında, çoğul kişi zamirlerinin tekil kişiye atıf yapacak şekildeki kullanımı yeni değil: 16. yy.'dan gelen bir uygulamanın yeniden canlanmasını gösteriyor. Bu kullanım günümüz İngilizcesinde gittikçe daha da yaygınlaşmakta hem konuşma hem de yazı dilinde geniş çapta kabül görmektedir.

Pazartesi, Aralık 19

Different from / than / to ?

Çeviren: Burak D.


"Different from - different than - different to" arasında fark var mıdır? Birisi diğerinden daha doğrudur diyebilir miyiz?


Uygulamada different from hem Amerikan hem de İngiliz İngilizcesinde bu grubun içinde en yaygın şekilde kullanılanıdır.


We want to demonstrate that this government is different from previous governments. (British English)


This part is totally different from anything else that he's done. (American English)


Different than çoğunlukla Amerikan İngilizcesinde kullanılır. 


Teenagers certainly want look different than their parents.


Different to İngiliz İngilizcesinde, Amerikan İngilizcesinde olduğundan çok daha yaygın olarak kullanılmaktadır.


In this respect the Royal Academy is no different to any other major museum. 


Bazıları different than kullanımını yanlış olduğu gerekçesiyle eleştirmekte fakat bu görüşü desteklemek için hiçbir haklı sebep yok. Anlam itibariyle üç kullanım arasında çok az farklılık var ve üçü de saygın yazarlar tarafından kullanılmakta.

Can or May?

Çeviren: Burak D.


İnsanlar izin istemek veya vermek için kullanılan "can" ve "may" yardımcı fiilleri arasında bir fark olup olmadığı konusunda emin değiller. Örneğin, aşağıdaki iki cümleden hangisi daha doğru?


Can I ask a few questions?


May I ask a few questions?


"Can" yardımcı fiilinin izin istemek için kullanılmaması gerektiği, sadece yetenek ve beceri ifade ederken kullanılması gerektiğine dair yaygın bir görüş var: 


Can she swim?


Can you speak  Italian?


Fakat "can"in izin için kullanımı standart İngilizcede aslında yanlış değildir. İki fiil arasındaki tek fark birinin diğerinden daha kibar olmasıdır. Resmi olmayan bağlamlarda "can"in kullanımı tamamen doğrudur; resmi bağlamlarda ise "may" kullanımı daha yerinde olacaktır.

All right & Alright?

Çeviren: Burak D.


İki ayrı kelime olarak kullanmaktan ziyade tek kelime şeklinde "alright" yazmak doğru mu? 

Örneğin;

She calls them whenever she is travelling to assure them she is alright. 

"Altogether" ve "already" gibi birleşik kelimeler uzun bir süredir standart İngilizcede kabul görmektedir bu nedenle "alright" şeklindeki kullanıma karşı çıkmak için mantıklı bir sebep yok. Yine de, pek çok insan "alright" kullanımından hoşlanmamakta ve bu kullanımı yanlış olarak görmekteler, dolayısıyla en iyisi kelimeyi ayrı şekilde kullanmak:

She calls them whennever she is travelling to assure them she is all right.

Pazar, Aralık 18

Between you and me

Çeviren: Burak D.


Konuşma İngilizcesinde sık yapılan hatalardan birisi "between you and I" şeklinde ki kullanımdır. 


Örnek: It is a tiny bit boring, between you and I. (Yanlış)


İngilizcede gramatik olarak "between you and me" demek doğru, "between you and I" demek yanlıştır. Sebebi ise "between" gibi bir edattan sonra I, you, we, they gibi bir özne değil "me, us, them" gibi bir kişi zamiri gelmelidir. "Between you and I" (senin ve ben) demek gramatik olarak "between him and she" (onun ve o) demekle eşdeğerdir ve her ikisi yanlıştır. 


İnsanlar bu hatayı yapıyorlar çünkü "John and me went to the shops" (John ve beni alışverişe gittik) cümlesinin hatalı olduğunu biliyorlar. Doğru cümlenin "John and I went to the shops" (John ve ben alışverişe gittik) olduğunu da biliyorlar. Ama yanlışlıkla "and me" (ve beni) ifadesini her durumda "and I" (ve ben) ile değiştirilmesi gerektiğini sanıyorlar. 


Unutmayın, doğru kullanım şu şekilde olmalı: It's a a tiny bit boring, between you and me.  (Senin ve benim aramda küçük can sıkıcı birşey)

Pazartesi, Aralık 12

Et yemeyen ama balık yiyen bir insanı nasıl tanımlarız?

Çeviren: Burak D.


Pescatarian kelimesini kullanabilirsiniz. 1990'larda kayıtlara geçen oldukça yeni bir kelime ve İtalyancada balık anlamına gelen pesce kelimesinden gelmektedir. Yeni bir kelime olduğu için kelime bazı insanlara tanıdık gelmeyebilir bu nedenle kullanmak istediğinizde ne anlama geldiğini açıklamanız gerekebilir.

"Bimonthly" "ayda iki kez" mi yoksa "her iki ayda bir" mi demek?

Çeviren: Burak D.


Ne yazık ki her iki manaya da geliyor. Ancak bu tabir yayıncılık endüstrisinde oldukça sık şekilde her iki ayda bir anlamında kullanılır bu nedenle bimonthly magazine genelde her iki ayda bir yayımlanan dergilerden biridir. 
Aynı anlam belirsizliğini biweekly ve biyearly kelimelerinde de görmek mümkün. Eğer net olmak istiyorsanız, en iyisi twice a week (haftada iki kez) ya da every two years (her iki yılda bir) ifadelerini kullanmak olacaktır.   


Kaynak: http://oxforddictionaries.com/page/meaningbimonthly

Perşembe, Aralık 8

İngilizce'de tekil hali olmayan kelimeler var mı?

Çeviren: Burak D.


Bu gruba giren pek çok kelime var. Örneğin:

Alet/Araç isimleri: bellows (üfleç), binoculars (dürbün), gallows (darağacı), forceps (tutaç), glasses (gözlük), pliers (kerpeten), scissors (makas), shears (kırkma makası), tongs (maşa).


Kıyafet İsimleri: braces (pantolon askısı), briefs (külot), jeans (kot), knickers (paçalı don), pants (külot), pyjamas (pijama), shorts (şort), tights (tayt), trousers (pantolon). 


Bu kelimeler niteyeleci söz olarak kullanıldıklarına tekil halde kullanılabilir. Örnek: Pyjama leg (pijamanın bacak kısmı) ya da trouser pocket (pantolonun cebi). Bu tür kullanımları aynı zamanda komik şekilde "moda tekili" olarak tanımlandığı görmek de mümkün. Örneğin, we're celebrating the return of the high-waisted trouser (yüksek belli pantolonların dönüşünü kutluyoruz) veya another trend this season is the body-hugging jean (bu sezonun bir başka modası da vücudu saran kotlar) ancak bu kullanım henüz standart İngilizce'nin kabül görmüş tarafı değil.

Ayrıca daha zor bir kelime grubu olan, çoğul fiil alabilen ya da alamayan -ics ile biten kelimeler var. Eğer bu tip bir kelime tam olarak konu adı için kullanılırsa, tekil olarak kullanılır. Örneğin, economics (ekonomi), ethics (etik), physics (fizik). Bunları, çoğul isim olarak yaklaşılan heroics (mübalağa) ve hysterics (sinir bozukluğu) ile karşılaştırın.

Bu arada hustings (seçim kampanyası) eskiden tekil olarak kullanılırdı ama sadece Eski İngilizce ve Ortaçağ İngilizcesinde bu şekilde kullanılırdı.

Kaynak: http://oxforddictionaries.com/page/wordsonlyinplural

Çarşamba, Aralık 7

İngilizcedeki en uzun kelime nedir?

Çeviren: Burak D.

  • Antidisestablishmentarianism (28 harf) : İngiliz Kilisesinin devletle olan resmi ilişkisinin kesilmesine muhalefet olmak için kullanılan kelime. 
  • floccinaucinihilipilification (29 harf) : bir şeyin değersiz kabul edilmesi
  • pneumonoultramicroscopicsilicovolcanoconiosis (45 harf) : bir akciğer hastalığı olduğu varsayılmakta.

    Muhtemelen dilin gerçek kullanımında böyle kelimelerle karşılaşmayacaksınız. Bunlar genelde İngilizce'deki en uzun kelimelerin hangileri olduğuna dair soruları yanıtlamak için. Fakat büsbütün ölçü anlamında İngiltere'de bulunan en uzun kelime Galler'deki bir yer adı: Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch. (58 harf). Açık nedenlerden dolayı bu kelime genellikle Llanfair PG olarak kısaltılarak kullanılmakta. 

    20 ciltten oluşan Oxford English Dictionary'de oldukça teknik olan diğer çok uzun kelimeler de mevcut: İşte bunlar:

    • otorhinolaryngological - 22 harf
    • immunoelectrophoretically - 25 harf
    • psychophysicotherapeutics - 25 harf
    • thyroparathyroidectomized - 25 harf
    • pneumoencephalographically - 26 harf
    • radioimmunoelectrophoresis - 26 harf
    • psychoneuroendocrinological - 27 harf
    • hepaticocholangiogastrostomy - 28 harf
    • spectrophotofluorometrically - 28 harf
    • pseudopseudohypoparathyroidism - 30 harf


      İnsanlar bazen binlerce harfe ulaşabilecek DNA kordonunun en uzun kelime olarak kabul edilebilip edilemeyeceğini soruyorlar. Yanıt, hayır: Anlamlı kelime birimleri açısından DNA kordonunun isimleri gerçek kelime olmaktan çok kimyasal isimler olarak kabul edilmekte. Bu durum kimyasal bileşenler için de geçerli. Bu bileşen sınırsız uzunlukta olabilir, pek çok rakam, Yunan  ve Latin harflerinin yanı sıra sıradan harfler ve  diğer semboller içerebilir. Örneğin aminoheptafluorocyclotetraphosphonitrile (40 harf). Bu terimleri doğru kelimeler olarak kabul etmek niyetinde değiliz. 

      Cuma, Aralık 2

      ben,: Blogger ve Sosyal Medya Hakkındaki Karamsar Görüşl...

      ben,: Blogger ve Sosyal Medya Hakkındaki Karamsar Görüşl...: Genel itibariyle blogger'ın popülerliği ya da belki de tüm blog olgusunun popülerliği düştü sanki. Bununla ilgili bazı görüşlerim var. İns...

      Cuma, Ekim 14

      Breaking News

      Translation Matters A Lot!

      Yazan: Burak D.

      Ezra Pound says: “A great age of literature is perhaps always a great age of translations.


      The message of this famous quote is quite obvious: translation matters. Since my childhood, I have always been interested in translation and fascinated by numerous marvellous works. It makes each work accessible and understandable for us and by the means of translation can we dive into the deep waters of different cultures and worlds about which we may have little or no idea. How could people whose first languages are not English understand such great works of the American literature as Animal Farm by George Orwell or Of Mice and Men by John Steinbeck without having the ability to translate between languages? Whereas the value of such an ability peculiar only to human-beings is unquestionable in some fields like literature, engineering, medicine and etc., its role in teaching English is hardly significant and mostly neglected by teachers as well as learners of a second language . Taking my own observations into account, I can easily argue that translation has almost no space in teaching a second language. At langauge teaching departments courses on or about translation are considered unnnecessary and rather far from being useful in teaching a second language. Also the new methods in teaching foreing languages and the different perspectives on this field have recently overwhelmed the usage of translation, undermined its significance and caused language teachers to put it on the shelf, which is rather upsetting.

      ELT (English Language Teaching) programmes, especially the ones in Turkey, are blended with a bunch of courses that teach students how to prepare classroom materials and make lessons funnier and more active through the usage of colorful items like flash cards, games, contests, songs, poems, role plays and that language lessons should be student-centred instead of being teacher-centred, which requires teachers not to teach but to help and guide students through the strenuous way in learning a foreign language. Most of the lecturers in ELT departments are nearly against using translation in teaching the language. Teaching grammar in a direct way, using grammar exercies like drills all the time, having students translate between languages have no use say the lecturers in language teaching departments. I wish these lecturers were as willing to provide student-teachers with practical methods, lesson plans and some original materials that they could use after having their degrees in teaching a foreign language as they are willing to impose nothing but unuseful theories and warnings on students.

      Dünya bir köy olsaydı...


      For A Better English: Listening Club

      Yazan: Burak D.

      At my language school, there are some classes that only aim at teaching one of the basic skills like writing, reading, speaking and listening. We call these classes ‘clubs’ so as to make them sound cool. I think that the clubs are not less important than the other maincourse classes and I’m always urging my students to take part in these clubs as mush as possible. And I have the pleasure to train the students in the listening area for a couple of months.
      You may think that we only listen to some records and answer questions about them or that you already do some kind of listening exercise while watching movies, listening to a song and so on. There are however a few points that make my club disparate. To begin with, we listen not only for a general understanding but also for the gist and the details and in addition I provide students with a wide range of synonyms and antonyms of the words that we meet during the class. I sometimes find it necessary to mention various grammar points relative to the listening exercise. I hope to form a group of skilled listeners who easily understand what is said or implied correctly. Listening is not only for listening, though. As long as you attend the club, you will hear people talking about many a different topic including cultures, eating, languages, history, music, and etc. The ultimate goal is make our students feel comfortable while they are incurring the language. I believe that listening is a skill that can be taught and it should be cultivated and fostered along with the other skills, however it is generally ignored by the students. As the students notice its importance and however helpful it is in improving the language skills, the club will attract more and more students.

      Pazar, Haziran 21

      Yds Sorusu

      Dershane için yazdığım denemedeki bir soruyla, 2009 YDS'de sorusuna bir göz atalım.

      İşte benim ve ösym'nin sorusu:


      Deneme sınavının 2. sorusuydu:

      Among the yachts was the 185 foot, 256 ton Atlantic yacht, skippered by Barr, a captain routinely taking ______ that would have been extremely dangerous for an average skipper.

      A) goods B) cuisine C) notion D) acquisition E) chance*


      ve YDS'nin sorusu:

      It is time to ____ chances and to get your work shown, though you may be a young and unproven painter.

      A) gain B) get c) have d) own E) take*


      Öyle ki şıkların yerini bile tutturmuşum :)
      Saygılar.

      Salı, Kasım 4

      Watergate


      Çeviren: Burak D.


      The identity of Deep Throat had been, for the past 33 years, one of the most absorbing questions--in part because he placed himself at risk to bring down a corrupt government, in part because of the noirish way he was portrayed in All the President's Men, Bob Woodward and Carl Bernstein's book about how they got their big Watergate story and, more significantly, in the movie retelling of their exploits.


      Kısmen üçkağıtçı hükümeti devirmek için kendisini riske atmasından, kısmen de Bob Woodward ve Carl Bernstein'ın Watergate olayını nasıl öğrendikleriyle ilgili kitabı Başkanın Bütün Adamları'nda ve daha da önemlisi serüvenlerinin yeniden anlatımı olan filmde onun karanlık biçimde betimlenmesinden dolayı derin gırtlağın kimliği son 33 yıldır en çok merak uyandıran sorulardan birisi olmuştu.

      Pazar, Haziran 15

      Cosa Nostra


      Çeviren: Burak D.

      The Mafia (also known as Cosa Nostra) is a Sicilian criminal secret society which is believed to have first developed in the mid-19th century in Sicily. An offshoot emerged on the East Coast of the United States and in Australia during the late 19th century following waves of Sicilian and Southern Italian emigration.

      Cosa Nostra olarak da bilinen Mafya ilk olarak 19. yy ortalarında Sicilya’da geliştiğine inanılan bir Sicilya gizli suç örgütüdür. Sicilyalı ve Güneyli İtalyanların göç dalgalarını takip eden 19. yy’ın son döneminde Avustralya ve Amerika’nın Doğu Kıyı bölgesinde bir filizlenme baş gösterdi.

      In North America, the Mafia often refers to Italian organized crime in general, rather than just traditional Sicilian organized crime. According to historian Paolo Pezzino: "The Mafia is a kind of organized crime being active not only in several illegal fields, but also tending to exercise sovereignty functions – normally belonging to public authorities – over a specific territory..."

      Amerika’da, Mafya sadece geleneksel Sicilya organize suç örgütünden ziyade çoğunlukla Italyan organize suç örgütü olarak adlandırılır. Tarihçi Paolo Pezzino’ya göre: “Mafya yalnızca birkaç yasadışı bölgede aktif olan bir organize suç örgütü türü değil, aynı zaman da belirli bir bölgede –normalde kamu yetkililerine ait olan- egemenlik işlevlerini uygulama eğilimindedir.
      The Sicilian Cosa Nostra is a loose confederation of about one hundred Mafia groups, also called cosche or families, each of which claims sovereignty over a territory, usually a town or village or a neighborhood of a larger city, though without ever fully conquering and legitimizing its monopoly of violence.

      Sicilyalı Cosa Nostra, genellikle bir kasaba, köy ya da büyük bir şehrin mahallesi gibi bir bölge üzerinde her birinin hakimiyet iddiasında bulunduğu ancak hiçbir zaman şiddet tekelini tamamiyle ele geçirmediği ve onu meşrulaştırmadığı aynı zamanda aşiret veya aile olarak adlandırılan yaklaşık 100 kadar mafya grubundan oluşan serbest bir konfederasyondur.

      For many years, the power apparatuses of the single families were the sole ruling bodies within the two associations, and they have remained the real centers of power even after superordinate bodies were created in the Cosa Nostra beginning in the late 1950s.
      Pek çok yıldır, tekil ailelerin güçlü düzenekleri iki kuruluş içinde tek yönetici gruplar oldular ve üst grupların 1950’lerin sonlarında başlayan Cosa Nostra’da oluşturulmasından sonra bile gücün gerçek merkezleri olarak kaldılar.

      Some observers have seen "mafia" as a set of attributes deeply rooted in popular culture, as a "way of being", as illustrated in the definition by the Sicilian ethnographer, Giuseppe Pitrè, at the end of the 19th century: "Mafia is the consciousness of one's own worth, the exaggerated concept of individual force as the sole arbiter of every conflict, of every clash of interests or ideas."

      Bazı gözlemciler mafyayı popüler kültürden gelen bir nitelikler grubu, bir “varolma tarzı” olarak görmüşlerdir. 19. yy’ın sonlarında Sicilyalı entolog Giuseppe Pitre’nin mafyayı şöyle tanımlar: “Mafya kişinin kendi değerinin idrakı, her çatışmanın, her çıkar ve fikir tartışmasının yegane efendisi olarak bireysel gücün abartılmış kavramıdır.
      Many Sicilians did not regard these men as criminals but as role models and protectors, given that the state appeared to offer no protection for the poor and weak.

      Devletin fakir ve zayıf olanlara hiçbir koruma sağlamadığı göz önüne alınırsa, pek çok Sicilyalı, bu adamları suçlu olarak değil rol model ve koruyucu olarak görmekteydiler.

      As late as the 1950s, the funeral epitaph of the legendary boss of Villalba, Calogero Vizzini, stated that "his 'mafia' was not criminal, but stood for respect of the law, defense of all rights, greatness of character. It was love." Here, "mafia" means something like pride, honour, or even social responsibility: an attitude, not an organization.

      1950’lerin sonlarına doğru, Villalba’nın efsanevi babası olan Calogero Vizzini’nin cenaze kitabesi mafyasının bir suç örgütü olmadığını ama hukuka saygı, tüm hakların savunulması ve karakterin mükemmelliği anlamına geldiğini belirtirdi. Mafya sevgiydi. Burada, mafya gurur, onur ya da sosyal sorumluluk gibi bir anlama geliyor: bir tutum, bir örgüt değil.

      Likewise, in 1925, the former Italian Prime Minister Vittorio Emanuele Orlando stated in the Italian senate that he was proud of being mafioso, because that word meant honourable, noble, generous.

      Benzer şekilde, 1925’te, İtalyan Eski başbakanı Vittorio Emanuele Orlando Italyan senatosunda mafya üyesi olmaktan onur duyduğunu çünkü bu kelimenin onurlu, soylu ve cömert manasına geldiğini söylemişti.

      Cumartesi, Haziran 14

      Plazma Tv 'lerde Ekran Yanması: Hala Bir Problem mi?



      Çeviren: Burak D.

      Besides questions about the average lifespan of plasma TVs, the question I get most from people has to do with plasma TV screen burn-in. Which raises the question: What is plasma display burn-in, and how does one know what to expect and is it still a problem?

      Plazma tv’lerin ortalama kullanım ömrüyle ilgili soruların yanında, insanların en çok sorduğu soru plazma tv’lerdeki yanmayla ilgili. Soruyu doğuran şey ne: Plazma ekranlardaki yanma nedir ve kişi neler yapması gerektiğini nasıl bilecektir ve “yanma” hala bir sorun mudur?

      All phosphor based display systems (CRT direct and rear view and plasma) are susceptible to image retention also known as "ghosting, image shadowing, image burn in." This is due to physical properties of phosphor and how it reacts to light and electric impulse.

      Bütün fosfor tabanlı görüntü sistemleri (CRT (katot ışın tüpü) ön ve arka ekran ve plazma) aynı zaman da “gölgelenme, resim gölgelenmesi, resim yanması” olarak da bilinenen ekranda görüntü izi kalmasına elverişlidirler. Bu durum fosforun fiziki özelliğinden ve onun ışık ve elektrik uyarılarına tepki verme şekillerinden kaynaklanır.

      The good news is that for the past couple of years quality manufacturers have been steadily working on improving plasma technology resistance to "burn in" with great success. One technique used is motion adaptive anti burn in technology, which focuses on moving the on-screen image ever so slightly. The goal is to avoid detection by the human eye, but still move the image enough to cause color changes in the pixels.

      İyi haber şu ki son birkaç yıldır kaliteli üreticiler devamlı bir biçimde, “yanma”ya karşı dayanaklı olması için plazma teknolojisini büyük bir başarıyla geliştirmekteler. Kullanılan tekniklerden birisi belirsiz bir şekilde ekrandaki resmi hareket ettirmeye odaklanan yanmaya karşı hareket uyarlamasıdır. Amaç insan gözünün bunu tespit etmesini egellemek ancak yine de, görüntüyü piksellerde renk değişimine neden olacak kadar hareket ettirmektedir.

      A second improvement by some manufacturers is improvement in the phosphor gas itself in order to make it more resistant. The green phosphor is the most important in this process. This is also a key element in increasing phosphor and screen lifespan to CRT levels.

      Bazı üreticiler tarafından yapılan ikinci bir yenilik, kendisini yanmaya karşı daha dirençli kılmak için fosfor gazında yapılan iyileştirmedir. Yeşil fosfor bu süreçte en önemli olanıdır. Bu aynı zamanda fosfor ve ekran ömrünü CRT seviyelerine kadar artırmada anahtar bir etmendir.

      As a result of these advancements, a couple of prominent manufacturers now claim that plasma TVs have the same burn in resistance and susceptibility as CRT TVs. When was the last time you heard someone say that they were concerned about image burn in on their tube TV? Never?

      Bu gelişmelerin bir sonucu olarak, önde gelen birkaç üretici şimdilerde plazma tv’lerin CRT tv’lerle yanmaya karşı aynı dirence ve duyarlılığa sahip olduğunu iddia etmekteler. En son ne zaman birisinin tüplü televizyonunda görüntü yanmasıyla ilgili bir endişesi olduğunu duydunuz? Hiç mi?

      But to digress, burn in, simply put, is a damaged pixel, whose phosphors have been prematurely aged and therefore glow less intensely than those of surrounding pixels on the plasma TV screen.

      Konu dışına çıkmak gerekirse “yanma”, basitce, fosforları zamanından önce yıpranmış ve bu yüzden plazma ekranında etrafındaki piksellerden daha az koyulukla parlayan zarar görmüş bir pikseldir.

      The damaged or "burned in" pixel has developed a "memory" of the color information that was repeatedly fed to it in a static manner over a period of time. And that phosphor color information has actually become seared or etched into the plasma TV glass. Hence the term, "burn-in."

      Zarar görmüş veya “yanmış” piksel uzun bir süre tekrarlı olarak hareketsiz bir tarzda beslendiği renkle ilgili bir “bellek” geliştirir. Ve bu fosfor renk bilgisi yanar ve plazma ekranın camına iz bırakır. “Yanma” terimi buradan gelmektedir.

      Once these phosphors are damaged, they cannot give the same output as the other phosphors around them do. But pixels do not suffer burn-in singly. Burn-in occurs in the shape of a static image that persists on TV screens -- things like network logos, computer icons, Internet browser frames, or an entire image that has been displayed in a static manner etc.

      Bu fosforlar zarar gördüğü zaman, etrafındaki fosforlarla aynı ürünü veremezler. Ama pikseller ayrı ayrı yanma yaşamazlar. Yanma tv ekranında ısrarla kalan (kanal logoları, bilgisayar ikonları, internet arama çerçeveleri ya da sabit bir şekilde gösterilen bütün bir resim gibi) hareketsiz bir resim içinde meydana gelir.

      Network logos were a problem initially but they have now become sensitive to the problem and have also adapted a motion logo technology which prevents burn in.

      Kanal logoları ilk başlarda bir problemdi ancak kanallar artık bu probleme karşı daha duyarlı hale geldiler ve aynı zaman da yanmayı önleyen hareketli logo teknolojisini benimsediler.

      So, how do you prevent burn-in on your brand-new plasma TV screen?

      Peki, yepyeni plazma ekranınızda yanmayı nasıl önlersiniz?

      (1) Some obvious advice: Do not leave static images on your plasma TV screen for more than an hour. Turn off your unit when you are not watching it. Do not pause DVDs for more than 20 minutes at a time.

      (1) Net birkaç tavsiye: Plazma ekranında sabit resimleri bir saatten daha uzun süreyle bırakmayın. İzlemediğiniz zamanlarda plazmanızı kapatın. DVD’leri bir seferde 20 dakikadan fazla durdurmayın.

      (2) Know that plasma screens are more prone to burn-in during their first 200 hours of use. When phosphors are fresh, they burn more intensely as they are ignited. This means that relatively new plasma display TVs are prone to "ghosting", which occurs when on-screen images appear to stay on the screen belatedly.

      (2) Plazma ekranınızın ilk 200 saatlik kullanım süresince yanmaya karşı meyilli olduğunu unutmayın. Fosforlar tazeyken, ateşlendikleri zaman daha koyu bir şekilde yanarlar. Bu da nispeten yeni plazma tv’lerin ekran üzerindeki görüntülerin uzun süre kalmasıyla oluşan “gölgelenmeye” daha meyilli olduğu anlamına gelir.

      (3) This is a function of the high intensity with which new phosphors "pop," and this phenomenon usually "washes out" on its own, as the screen displays subsequent images. Displaying a bright, or moving snow image (as with a DVD or VCR with no input) will "wash" a ghost image from the screen in most cases.

      (3) Bu yeni fosforlarla ateşlenen aşırı yoğunluğun bir işlevidir, ve bu olay genelde ekran ardı ardına görüntüler gösterdiğine kendisini “temizler”. Parlak ya da harektli bir karlı görüntü pek çok durumda ekranda kalan görüntü izini “temizleyecektir.”

      Many plasma manufacturers have installed anti-burn settings, which are monotone gray or snow screen settings which recalibrate pixel intensity levels uniformly - thus eliminating any image retention (ghosting). It is a good idea to run this type of program after the first 100 hours or so.

      Pek çok plazma üreticisi yanmaya karşı ayarlamalar yüklemiştir, ki bunlar homojen bir şekilde piksel yoğunluk seviyelerini yeniden kalibre eden monoton gri ve karlı ekran ayarlarıdır. Böylece görüntü izi kalması engellenebilmektedir. İlk 100 saatten sonra bu tip bir program çalıştırmak iyi bir fikir.

      (4) Adjust the CONTRAST setting at or below 50% on your new plasma TV. These days most plasma TVs are preset to either peak or very high contrast (also called picture setting on many TVs). This forces phosphors to glow more intensely, which decreases the length of time necessary for burn-in to occur. Our advice is to reduce the contrast setting to 50% or less for the first 200 hours of use. And, be sure to avail yourself of your plasma's anti-burn-in features.

      (4) Yeni plazmanızdaki kontrast oranını %50 veya daha altına düşürün. Bugünlerde pek çok plazma ya en yüksek ya da çok yüksek kontrastlara (aynı zamanda çoğu tv’de resim ayarı da denir) önceden ayarlanmaktadır. Bu durum fosforlara çok daha yoğun bir şekilde parlamaya zorlar, ki bu da yanmanın oluşması için gerekli olan zamanı kısaltır. Bizim tavsiyemiz ilk 200 saatlik kullanım süresince kontrast oranını %50 veya daha düşük orana indirgemenizdir. Ve plazmanızın yanmaya karşı özelliklerini kullandığınızdan emin olun.

      (5) Some plasma televisions burn-in more easily than others. In my experience, AliS type panels -- the ones utilized by Hitachi and Fujistu -- seem more readily given over to problems with burn-in. As well, be more wary of the 2nd and 3rd tier brands as their technology is usually not as up to date as some of the better 1st tier brands.

      (5) Bazı plazma tv’ler diğerlerinden daha kolay yanarlar. Benim tecrübeme göre, AliS tipi paneller, Hitachi ve Fujitsi kullanıyor, yanmayla ilgili daha çabuk sorun çıkarıyora benziyor. Aynı zamanda, 2. ve 3. sınıf markalara karşı dikkatli olun çünkü kullandıkları teknoloji her zaman birinci sınıf markaların teknolojisi kadar güncel olmaz.


      (6) When displaying video games and other content which have static images, use your burn-in protection features like power management settings, full-time picture shift (both vertical and horizontal), and automatic screen-saver functions. Check your Owner's Manual for further information.

      (6) Sabit görüntü içeren video oyunları veya diğer içerikleri gösterirken, yanmaya karşı koruma sağlayan güç yönetimi ayarları, sürekli görüntü değişimi (hem yatay hem dikey yönde) ve otomatik ekran koruyucu gibi özellikleri kullanın. Daha fazla bilgi için kullanma kılavuzuna bakın.

      (7) Realize that quality matters with burn-in as with everything else. Purchase a plasma display that has really good scaling, so that you can watch 4:3 TV programs in widescreen comfortably. It is better not to display black bars on your TV screen for prolonged periods of time (especially in the first 200 hours), so you are probably better off watching most everything in "full screen" mode. This should not be much of a problem todays selection of widescreen HDTV and DVDT content.

      (7) Kalitenin her şeyle birlikte yanma konusunda da rol oynayacağını görün. 4:3 formatındaki tv programlarını geniş ekranda rahatça izleyebileceğiniz gerçekten iyi boyutlara sahip bir plazma tv alın. (Özellikle ilk 200 saatte) tv ekranınızda uzun süre siyah çubuları göstermek iyi değildir. Bu bakımdan muhtemelen her şeyi “full ekran”da izlemeniz daha yararlıdır. Bu bugünün geniş ekran HDTV ve DVDT içeriği seçiminde bir problem olmamalı.

      Also, higher quality TVs tend to be more resistant to burn-in -- though not entirely immune to it. Of the plasma displays I've owned and/or tested extensively, NEC, Sony, Pioneer, and Panasonic seemed least prone to burn-in once the plasma screen was properly broken in.

      Aynı zaman da, daha kaliteli tv’ler yanmaya karşı daha dayanaklı hale gelmekteler - - tamamıyle yanmaya karşı bağışıklık kazanmamış olmalarına rağmen. Sahip olduğun ve/ya da oldukça yoğun bir şekilde test ettiğim plazmalar arasında NEC, Sony, Pioneer ve Panasonic, plazma ekranı doğru bir şekilde alıştırıldığında yanmaya karşı en az meyilli olanlarıdır.


      Note: There are some applications which are simply not well suited to plasma display technology. The static flight schedule signage at airports, for example. It amazes me to walk into an airport and see a ruined plasma display monitor hanging from the ceiling with what is obviously an extreme case of permanent burn- in. As LCD monitors have increased in size, they are being used to replace plasma displays in this types of setting.

      Not: Plazma ekran teknolojisine tam olarak uymayan bazı uygulamalar söz konusu. Örneğin, havalimanlarındaki sabit uçuş program sinyalleri. Havalimanına girip, tavanda asılı duran aşırı dereceli kalıcı bir yanma problemi olan bozuk bir plazma ekran görmek oldukça şaşırtıcı. LCD ekranlar da boyut olarak büyüdükçe, bu tür ayarlamalarda plazmala ekranların yerine geçiyorlar.

      The Bottom Line on Burn-In Plasma TV burn-in is not an issue that should cause undue concern in the average user. With a modicum of caution, most plasma TVs will probably never have a problem with image retention. A viewer may experience temporary ghosting, but this is not cause for alarm.

      Yanma Konusunda Sözün Özü Plazma tv’lerde yanma ortalama bir kullanıcıda aşırı endişeye yol açacak bir mesele değil. Biraz dikkat ile, pek çok plazma tv muhtemelen hiçbir zaman görüntü izi kalmasıyla ilgili bir problem yaşamayacak. İzleyici geçici bir gölgelenme yaşayabilir ancak bu alarm gerektirmez.